vorige | begin 

 

 

 

De Koninklijke Handboogmaatschappij

“EDEL TIJDVERDRIJF”

(1869 – 1969)

 

 

 

    12.  Na 1968

     

         Sinds 1968 is de techniek ook binnen de muren van de schutterij geslopen. De houten plakbogen zijn nog slechts een éénrichtingsticket richting volkssportcentra waard. Alleen carbon en fiberglas van Amerikaanse bogen vindt men nu in de handen van de schutters, ook stabilisatoren, staven stekend in alle richtingen, en vaak een duur vizier zijn onmisbaar als men het steeds stijgend prestatieniveau wil volgen. Voor een dergelijke uitrusting betaalt men al snel veel geld.

     

       

     

     

     

         Spijtig dat na 1968 samen met de techniek ook de rivaliteit is gekomen. Het groot aantal  wedstrijden  tegen  Nederland   is  teruggelopen  tot  een  enkele  wedstrijd  tegen

    Etten–Leur. Aan de grond hiervan ligt een onduidelijk incident, het groeiend nationaliteitsgevoel en een overvolle kalender die “ Edel Tijdverdrijf” moet afwerken.

     

         Wat betreft ongelukken vindt men in de annalen niets terug.  Als er al kwetsuren voorkomen dan zijn die vaak te wijten aan overbelasting ter hoogte van de schouders en de armen. Vaak heeft de schutter beschermmateriaal rond zijn schouder, zo kan de pees of pijl niet in de trui blijven haken, rond de arm om de huid te beschermen tegen de wrijving van de pees, en rond de schietvinger om de druk van de smalle pees op te vangen.

     

         Voor de interclubkampen en de dagelijkse trainingen heeft men de afstand verkleind naar 25 meter, en gebruikt men niet de schietafstanden van de FITA.

     

         Als je in de jaren negentig “Het Pannenhuis” binnenkwam stapte je een mannenrepubliek binnen, mannen die om de vaste hand te houden de tijd verdrijven met kleine wedstrijdjes. Alle leeftijden zijn uiteraard welkom, maar het zijn toch vaak de ouderen die een center willen lukken.

    Boogschieten is een rustige sport, een cafesport waar het hanteren van pijl en boog wordt opgeklopt met vaten gerstebier,  kwajongensstreken en verhalen over duivenmelken en biljarten.

     

         Als er nieuwe leden het boogschieten willen leren, staat er steeds een handboog ter beschikking en de techniek wordt je aangeleerd door een leermeester. De techniek is niet al te moeilijk, maar het zijn de zenuwen die op tornooien het verschil maken tussen winnaar of verliezer.

         Sinds 1980 is Peer Backx de voorzitter geweest van Edel Tijdverdrijf. Na het overlijden van Peer in 1993 is Rik Mol voorzitter geworden tot hij overleed in 2004. Bert Theuns nam de fakkel over voor twee jaar. In 2006 heeft Frans Van Campen het voorzitterschap op zich genomen.

         Het gewest is op dit ogenblik opgedeeld in zes categorieën, die worden vastgelegd op basis van de resultaten van de bondsschietingen. Iedereen kan meeschieten op de nationale wedstrijden, op voorwaarde dat je een nationale lidkaart koopt.

         Vandaag de dag zijn er nog vijf boogschutterverenigingen in Essen.

     

         Het Pannenhuis of Schuttershof is afgebroken in 2000, de laatste bekerkast is in bruikleen gegeven aan de Heemkundige kring, en Edel Tijdverdrijf is nu gehuisvest bij café Arabieren. In 1856 afgescheurd van de Arabieren door het nukkige karakter van  Marijn Buyens, en nu, na 150 jaar broederlijk naast elkaar staan schieten, men ziet, de tijd heelt alle wonden, of hoe een dubbeltje rollen kan.

         Wij praten vandaag de dag over grenscontacten en culturele uitwisselingen en sportuitwisselingen, maar de handboogmaatschappijen, en Edel Tijdverdrijf in het bijzonder, doen dit al tientallen jaren.

     

           “Edel Tijdverdrijf” staat al 150 jaar voor intens volksleven, boeiende sportactiviteiten, gemoedelijkheid en plezier. Ze was betrokken bij alle grote Essense vieringen, zoals het jubileum van Paus Pius de 9de in 1871. “Edel Tijverdrijf” stond mee aan de wieg van Harmonie Concordia in 1872, en ze was erbij toen in 1899 Horendonk een eigen parochie werd.

       

     

    Ondertussen is Edel Tijdverdrijf aan zijn zoveelste zesdaagse toe, nog steeds onveranderd en met dezelfde reglementen als pakweg 70 jaar geleden, alleen met aanzienlijk minder ploegen, maar wel met hetzelfde enthousiasme als toen.

     

         Het boogschieten zal wel nooit uitgroeien tot een massasport, wellicht omdat een ondersteuning met het grote geld kinderdromen zijn. Zo hoeft men, waarschijnlijk terecht, geen schrik te hebben van grote supportersaantallen. Ondertussen is het boogschieten wel een olympische discipline geworden.

     

         Het café Schuttershof werd meer dan 100 jaar uitgebaat door een Backx-telg. Het Edel Tijverdrijf staat voor 150 jaar folklore met Kempische stijl en zwier.

     

     

    vorige | begin 

     

     

          Terug naar hoofdpagina